Gece çok karanlık. Kibar rüzgar söğüt ağaçlarını sallandırıyor. Her şey sessiz, ya da öyle gözüküyor, küçük bir gölün kıyılarında. Tamriel’in ayları usülce suyun yüzeyinde yansıyor. Bir baykuşun sorgulayıcı çağrısı yankılanıyor. Yakındaki kaleden hiçbir ışık parlamıyor; terk edilmiş gözüküyor.
Gece ilerledikçe ve gezegenin uyduları gökyüzü boyunca ilerleyince, yakındaki kaleden sönük bir ışık yükseliyor. Işık yavaşça göle doğru hareket ediyor, ve kıyıya ulaştığı zamna ise, duruyor. Bir şekil, her açıdan güzel bir kadın, karanlık suya dalgın bir şekilde bakarak duruyor. Feneri rüzgarda titriyor, ve onu aydınlatıyor. Yanaklarından yaşlar süzülüyor; elbisesi, bir zamanlar güzelken, artık yırtıklar ve lekeler içinde.
Gölün yüzeyi hareketleniyor, ancak rüzgardan kaynaklanmıyor çünkü gece, karanlık olduğu kadar durgun da. Yavaşça sudan bir adam şekili çıkıyor, bir savaşçı, bir savaş meydanındaki şövalyenin zırhıyla tepeden tırnağa kuşanmış. Suyun üzerinde kadının üzerine yavaşça süzülüyor gibi duruyor ve kadının önünde duruyor.
“Madylina,” hayalet savaşçı inliyor.
“Lordum, Gerthland,” kibar Madylina fısıldıyor önünde diz çökerken. “Tekrar bana geldiniz.”
“Evet,” Gerthland cevap veriyor, “Günlerim sizi görebildiğim geceleri bekleyerek uzuyor.”
Aşıklar dalgın bir şekilde birbirlerine bakarak duruyorlar, birbirlerine dokunamadan, öpüşemeden, karışılıksız aşklarını tatmin edemeden batıdaki gökyüzünden şafağın ilk renkleri belirmeye başlayana kadar. Ayrılırken Gerthland yere bir şey düşürüyor, Madylina da öyle. Gölün suları tekrar yakışıklı şövalyeyi içine alıyor ve güzel hanımda yavaşça kaleye doğru yürüyor. Gölün suları kibar bir dalgaya dönerken ve Madylina’nın fenerinin ışığı kaybolurken, gölün üstünde şafak söküyor.
Kıyıda iki güzel gül var — biri kan kırmızı ve diğeri de taze krema kadar beyaz. Gölün dalgacıkları iki çiçeğe erişip onları gölün içine çekiyor ve kıyıyı, karanlık çökmeden önceki saatlerdeki gibi çıplak bırakıyor.
Gerthland Malikanesi’nin çevresindeki kasaba halkı, aşıkların bu gecelik buluşmalarını gördüklerini sık sık anlatır. Domuz’un Kılı Hanı her zaman onlar hakkında konuşmalarla çalkalanır. Lord Gerthland ve Leydi Madylina birbirleriyle nişanlıydılar. Lord Gerthland vatanını korumak için savaşa çağrıldı. Kalenin görevli büyücüsü Hergen’in Madylina’ya aşk ve arzuyla tutuşması, ama kadın tarafından reddedilince öfkeden çılgına dönmesi. Lord Gerthland’nın savaş meydanındaki ölümü. Leydi Madylina’nın gelen haberlerle kendi canına kıyması. Hergen’in, Leydi Madylina ölümde bile onun eşi olmayı kabul edene kadar bu iki ruhu sonsuz huzursuzluğa mahkûm edecek şekilde lanetlemesi.
Hergen, günümüzde bile, Gerthland Malikanesi’nin terk edilmiş koridorlarında Madylina’nin onun isteklerini kabul etmesini umarak dolanıyor. Ve aşıklar da her gece, artık Aşıkların Ağıtı olarak bilinen gölün kıyısında, birkaç değerli anı birlikte geçirmek için buluşuyorlar.