Iliac Körfezi bölgesinin zengin bir tarihi vardır, ve şaşırtmayacak şekilde, bu tarih sebebiyle bir çok kendisine özel bayramı vardır. Breton ve Redguard kültürlerinin benzer yönleri çoktur, ancak aynı zamanda bir çok farklılıkları da vardır. Bu bayramların bir analizi aynı zamanda halklarında analizidir.
Her okul çocuğunun size anlatabileceği gibi, Redguardlar Tamriel’e neredeyse yeni bir kültürdür. Onların anavatanından gelmeleri kayıtlara iyi geçmiştir, birkaç bin yıl önce yaşanmış olsa bile, 1. Çağın 808. senesinde. Hammerfell neredeyse geçilmez dağlarla çevrili büyükçe bir çöldü — sahipsiz ve istenmeyen. Modern Hammerfell’deki çoğu bayram Redguardların Tamriel’e göçmeden önceki festivallerinin direkt tercümesi gibi duruyor.
Mevsimlik şehvet dolu kutlamalar, havası aydan aya çok az değişen bir eyalet için oldukça sıradışı duruyor. Yine de Güneşin Şafağı’nın 28. gününde, Bantha ormanının Redguardları kışın uyuşukluğunu atmak için Aduros Nau’yu kutlarlar; Yıl Ortası’nın 1. gününde, Abibon-Gora’nın insanları güneşin şerefine Drigh R’Zimb’i kutlarlar, ki bu zamanda normal olan hiçbir Redguard inanmamaktadır; benzer şekilde, Güneş’in Boyu’nun 29. gününde, Ateşli Gece isimli bir festival Çölde kutlanır, ki böyle bir çevreye göre oldukça ters düşüyor; Koomu Alezer’i Son Tohum’un 11. gününde Sentinel’de bir çeşit hasat şükran gününü olarak çevrilmiştir, ancak çoğu bilgin bunun bir zamanlar bahar bayramı olduğunu söylemiştir; benzer olarak, Bantha’da Son Tohum’un 14. gününde Kaplan’ın Ziyafeti büyük ihtimal bir zamnlar bir Kaplan Tanrı için dini bir bayramdı, bir çeşit şükran günü olmak yerine.
Diğer eski Redguard bayramları ya eski kültürlerinin bir parçası olarak kabul edilmiş ya da Hammerfell’in iklimine uygun şekilde değiştirilmiştir. Yılanın Dansı, örnek olarak, Satakalaam’ın, Hammerfell’e yapılan yolculukta belli ki hayatta kalamamış bir anavatan Yılan Tanrısı’nı onurlandıran eski bir festivalidir. Bu tarihin önemi, Güneşin Batımı’nın 3. gününde, Yılan Rahiplerle kaybolmuştur. Baranth Do, Akşam Yıldızı’nın 18. gününde, ve Chil’a, aynı ayın 24. gününde, ikisi de Yeni Yılın bayramlarıdır. Büyük ihtimal, ikisi de orijinal tarihlerinden Tamriel’in yeni yıl algısına uyacak şekilde uyarlanmıştır.
Bretonlar, Tamriel’de yazılı tarihin öncesinden beri bulunmaktadır. Bayramları ilkel zamanlardan beri neredeyse hiç değişmemiştir, ancak popülerliğini kaybedenlerin yerini doldurmak için yeni bayramlar yaratılmıştır.
High Rock’ta hâlâ kutlanan en eski bayramlar arasında Uyanma Günü de sayılmalıdır, Sabah Yıldızı’nın 18. gününde, Yeorth Oyuktopraklar’ın halkları kış sonrasında doğanın ruhlarını uyandırırlar, onların saygıdolu atalarının geleneğini devam ettirirler. Çiçek Günü, İlk Tohum’un 25. gününde High Rock’un küçük köylerinde kutlanılan bayram, büyük ihtimal aynı yaştadır ya da daha yaşlıdır. Çiçeğin eski tarikatı aynı zamanda Tamarilyn Burnu’nda Gardtide olarak Yağmur’un Eli’nin 1. gününde kutlanır. Daggerfall’ın Ölülerin Günü, Yağmur’un Eli’nin 13. gününde, Bretonların eski çağlardaki atalarına ibadetlerine işaret eder. En son olarak, ayların antik tanrıçası, Secunda, Glenumbra Bozkırlarında Güneş’in Batımı’nın 8. gününde Ay Festivali olarak hatırlanır, tam da gecelerin uzamaya başladığı zamanda.
High Rock’ta daha yakın zamanlarda yaratılan bayramlara örnek olarak Tibedetha, “Tiber’ın Günü” Yıl Ortası’nın her 24. gününde Alcaire’in en ünlü oğlu, Tiber Septim’in anısına kutlanır. Aynı şekilde, Othroktide, Güneş’in Şafağı’nın 5. gününde Dwynnen’in ilk ve en şanlı Baronunun anısına kutlanır. Tam tersi şekilde de, İkinci Tohum’un 9. günündeki Marukh’un Günü, kederli bir bayramdır, 1. Çağın peygamberi Marukh’un eşit derecede olan kederli derslerini ebedi kılar. Modern Breton bayramlarından en sevdiğim ise, Septim İmparatorlarının en eksantriğinin anısına alaycı bir şekilde kutlanan Deli Pelagius olmalı. Pelagius, ne de olsa, Solitude’un Kralı olmadan, ve sonra da Tamriel İmparatoru olmadan önce, bir Wayrest prensiydi. Bretonlar da onun delirmesinin sebebinin High Rock’ta vakit geçirmesi olmasıyla övünürler.