İki çocuk, Froedwig ve onun genç kız kardeşi Silvanda, tüm sabahlarını keşfederek geçirdi. Öğlen güneşi en tepeden vuruyordu ve her şey sıcak ve parlaktı. Redguard köyleri Granitsta’dan sabahın erken saatlerinde ayrılmışlardı, kırsalda bir piknik yaparak günlerini geçireceklerdi, ve babaları da karanlık çökmeden evlerine dönmeleri konusunda uyarmıştı. Sadece ortasında tek bir gül olması dışında bomboş kocaman bir tarlayı geçmişlerdi.
Küçük kız bu konu hakkında Froedwig’e sordu.
“Şöyle,” dedi Froedwig, “babamıza göre burada çok seneler önce büyük bir savaş yaşanmış. Savaşı, tüm savaşçıların Tanrısı Reymon Ebonarm ziyaret etmiş ve savaşın komutanlarının çarpışmayı bitirip evlerine dönmelerine sebep olmuş. Denir ki o gün durduğu yerde tek bir gül fidanı büyürmüş.
“Uh, ne kadar heyecan verici,” diye kikirdedi Silvanda.
Çocuklar yürüyüşlerine devam ettiler bir ormana yaklaşırken. Ormana girdiklerinde hava oldukça serinledi ve derin bir sessizlik onların etrafını sarmış gibiydi.
“O da ne?
Silvanda yerdeki büyük bir deliğe işaret etti ki deliğin içinden uzun, kalın bir direk çıkıyordu. Deliğin etrafında dikenli bitkiler geçilmez bir duvar örmüştü.
“Bilmiyorum,” dedi Froedwig, “ama bakalım acaba daha yakından görebilecek miyiz.”
“Dur!”
Durdular.
Deliğin ötesine baktıklarında, çocuklar bir çok sene geçirmiş ihtiyar bir Redguard gördüler. Onun gri sakalı, dağınık saçı ve çökmüş omuzları verdiği otoriter komutu pek desteklemiyordu. Ancak çocuklar adam onlara doğru yaklaşırken oldukları yerde durdular.
“Sen kimsin?” diye kekeledi Froedwig kardeşi Silvanda onun arkasına dikkatlice saklanırken.
“Benim adım Hoennig Groevinger, ve ben bu ormanda yaşarım.”
“Neden oradaki deliği inceleyemiyoruz, Groevinger Efendi?” diye sordu Froedwig..
“Çünkü, güzel evlatlarım, o delik ve içindeki lanetlidir. Şimdi s-s-e-n kimsin?” diye kekeledi, Froedwig’i taklit ederek.
En sonunda kendini kontrol altına alan Froedwig konuştu, “Ben Granitsta köyünden Froedwig aj-Murr. Bu da benim kız kardeşim Silvanda. Biz gezmeye çıkmıştık. Bize bu gizemli delik hakkında daha fazla bahsedebilir misin?”
“Pekala,” dedi yaşlı adam yavaşça toprağa oturarak, “Neden burada benimle bir süre oturmuyorsunuz ve bende size Oelander’ın Çekicini anlatayım. Oradaki çukurdan dışarı taşan, efsanevi silahın sapıdır.”
Bunu demesinden sonra çocuklar ihtiyar Redguard izcisinin önünde oturur pozisyona geldiler.
Groevinger başladı, “Çok seneler önce bu arazide savaşılmış büyük bir muharebe vardı …”
“Ah, evet, biliyorum,” dedi Silvanda, yaşlı adamı bölerek. “Savaşçı Tanrı Reymon Ebonarm geldiği zaman sona erdi, ve o gün durduğu yerde sihirli bir gül fidanı büyür…” dedi kız nefessiz bir şekilde.
Yaşlı adam sertçe boğazını temizledi küçük kızın tekrar abisinin arkasına saklanmasına sebep oldu.
“Şimdi, eğer araya girilmeden konuşmama izin verilirse… Savaşın bittiği o gün, genç bir Redguard askeri evine gitmek üzere ayrılırken bu noktada durdu. Savaşta kullandığı ekipmanları taşıyordu ki bunların içinde babası tarafından verilmiş harikülade işçilikte bir savaş çekici de vardı. Silah güzelce yapılmıştı ve genç savaşçının haberi olmadan onu kısa vakit önce sona eren o çetin savaş boyunca korumuş olan bir efsun taşıyordu.”
Çocuklar yaşlı adama bakakaldılar. O da sırıtışını bastırıp devam etti.
“Genç adam, Oelander adında, bu ağacın dibinde dinlendi. Bir anda baştan tırnağa siyahlar giyen bir büyücüyle yüzleşti. Nasıl gidiyor bile diyemeden, büyücü Oelander’dan çekicini vermesini istedi. Hala savaştan yorgun bir şekilde, genç adam kara büyücüye baktı ve kahkaha attı. Büyücü öfke içinde titrerken ellerini asker üzerinde berbat bir büyü kullanmak için kaldırdı. Ancak, genç adam daha hızlıydı. Büyük savaş çekici tam parmaklarından büyü çıktığı sırada havada uçarak büyücüye ölümcül bir darbe indirdi. Gürültülü bir patlama oldu.”
“Toz ve duman bulutları ağaçlıktaki açıklığı doldurdu, ve hava durulduğu zaman, orada çekicin sapının çıktığı bir delik belirdi. Oelander ve büyücü ortadan kaybolmuştu! Gördüğünüz dikenli sarmaşıklar bir anda deliğin etrafında büyüdü, ve bugüne dek o harika silahı almak için kimse o deliğin yanına yaklaşamadı. Bir çoğu bunu denedi ancak başarısız oldu. Denir ki sadece inanılmaz hünerde birisi o silahı delikten çıkarabilirmiş.”
Bir anda, çocukların ikiside beraber ayağa kalktılar ve bağırdılar, “Ah, bak günde nasıl gitti. Gitmemiz gerekiyor. Eğer eve gitmeye geç kalırsak, babamız bizden çok mutsuz olur.”
Ayrılmak için arkalarını dönmüşlerdir ki, Froedwig ihtiyar adama dedi, “Teşekkürler, Efendi Groevinger, bize Oelander’ın Çekici hakkında bahsettiğiniz için. Biliyor musunuz, belki de bir gün döner ve onu almayı denerim!”
İhtiyarın görüşünden kaybolmuşlardı ki, yaşlı adam kendi kendine dedi, “Ah, evet, Efendi Froedrig aj-Murr bunu yapacaksınızdır.”